2020 is geen jaar (5/5)

*Note van de auteur
Het is bijna zover. De 2010’s zijn voorbij.
Gezien dat klinkt als een ding, heb ik een vijftal teksten gemaakt over dit
schijnbare fenomeen.

Dit is de vijfde, en daarmee de afsluiter, daarvan.

– Ik sluit af met een stuk uit mijn nog steeds onuitgewerkte scriptidee over een vrouw, Magda, die permanent op cruiseschip de Verloren Diamant is gaan wonen. Als belofte aan mezelf dit toch weer op te pakken.

2020 is geen jaar, het is de Verloren Diamant

[…] Als ze de volgende ochtend de deur van haar hut opent en langzaam door de gang van de veertiende etage sjokt, moe stapt ze als vanzelf over het karretje vol gebroken cocktailglazen van de nacht ervoor, kijkt ze even naar haar telefoon.
Haar notificaties zijn ontelbaar.
Veertien gemiste oproepen van Soof.
Haar hoofd bonkt te hard om er iets mee te willen doen.

Terwijl ze wacht op de lift trekt ze het koord van haar badjas wat strakker en pakt ze een verloren geraakt glas mineraalwater van het bijzettafeltje bij de lift.
De prik is eruit.
Maar zo lijkt vandaag toch al te gaan voelen.

Gisteravond. Ineens begint haar iets te dagen. Hoe laat is het. Haar telefoon zegt 13:02 uur.
Dat kan niet. Zo laat wordt ze nooit wakker. Die klok vergist zich vast.
Ze stapt in de lift en terwijl de glazen deuren langzaam dicht schuiven met de zachte attente bel van een streling over haar wang, ziet ze haar spiegelbeeld.

De avond ervoor.
Magda staat in de goudzwarte jurk die ze van Ronny mocht lenen uit zijn drag-kist aan de bar van de Fladderende Flamingo. De enige bar op dit varende paradijs waar ze nog niet ingelopen was, vanwege de overduidelijke reden dat de programmering haar niet aanstond. Maar hier is het vanavond feest. Zelfs op het water viert men Oud en Nieuw. Terwijl Magda stiekem hoopte dat tijd of traditie hier niet toe deed, lijken deze twee elementen van het leven wel uitvergroot op het cruiseschip.

Sommige gasten knikken netjes naar haar, bij wijze van herkenning, soms zegt er zelfs iemand even hallo of vraagt of zij nou de permanente bewoonster is. Ze heeft geen zin in praten dus houdt het bij een neutrale bevestiging en wendt haar blik dan weer tot de barman, die overduidelijk te druk is met de ontelbare flessen champagne stuk voor stuk open te poppen voor de rijkere mensen in de bar die ‘knallend het oudejaar uit willen gaan’.
Knalde ze maar het oudejaar uit.

Er komt een boom van een vrouw de Flamingo in gerend en rent recht op Magda af, die zich al klaarmaakt om zich om te draaien. Te doen of ze er niet zit. Tot ze ziet dat het eigenlijk Ronny is.
Ronny:                 Kind wat zit je te sikkeneuren.
Magda:                Ik had gehoopt dat het niet zo zwaar voelde.
Ronny:                 Maar toch zit je hier.
Magda:                Ik had fomo.
Ronny:                 Hoe noem je me?
Hij knipoogt, zwaait naar de barman.
Ronny:                 Oehoe, Luuk, geef deze dames eens twee champagne en twee tequila.
Magda:                Ronny, ik wil niet-
Ronny:                 Wil niet ligt op het kerkhof.
De champagnefles knalt open en binnen no-time staan er vier gevulde glazen op de bar.
Ronny:                 Nou, op een nieuw jaar hè lieve kind.

Hij drukt een zoen op Magda’s wang. Hij ruikt naar het artificiële van teveel foundation en korrelige lipstick en een goedkope versie van Chanel No. 5. Hij zal daar wel een grap over hebben.
Dan tromgeroffel, de klok boven het ronde podium geeft aan dat er nog twintig minuten van deze dag te vergeven zijn. Ronny tikt haar schouder aan, klinkt zijn tequilaglas tegen het hare en gooit de inhoud in zijn mond. Z’n linkerooglid trilt en hij loopt standvastig richting het podium. Magda ruikt aan de tequila, nipt en zet het terug.
Ronny klimt het podium op en pakt de microfoon uit de standaard.

Ronny:                 Lieve, lieve mensen.
                               Wat heerlijk om in dit warme bad van de Flamingo
                               het einde van dit kletsnatte jaar te mogen vieren met jullie.
                               Ik heb twee dingen te zeggen en dan gaan we een feestje bouwen.

Driehonderdvijfenzestig dagen lang met jezelf leven is
                               zoals misschien meer mensen kunnen beamen
                               best lastig.
                               Laat staan driehonderdvijfenzestig meer van dit soort dagen.
                               Dus telt uw zegeningen als je even om je heen koekeloert en

we ons dus gelukkig mogen prijzen op dit moment met
elkander te zijn.
Er wordt gelachen, geapplaudiseerd. Magda kijkt naar haar glas champagne, waar de schuimkop al van af is en de bubbel steeds minder heftig naar boven schiet.

Ronny:                 Ik dank daarvoor mijn lieve vrienden
aan boord van deze drijvende graftombe.
                               Mijn glas is geheven voor Nel Broeksma,
mijn coördinatrice, voor Luuk,
                               die er voor zorgt dat dit glas goed gevuld
gaat blijven vanavond,
                               voor Laura Poezema die zo dadelijk van
één tot half drie ons meeneemt naar de
discohits van de vorige eeuw
                               En dit jaar is er een nieuwe toevoeging
aan mijn eeuwig gelijkblijvende speech
                               namelijk Magda Manshanden.

Magda wilde net haar glas een keer oppakken, maar draait zich verschrikt om. Het glas breekt en champagne druipt over de zwarte toog.
Ronny:                 Scherven brengen geluk,
nou kom jij eens even op dit podium, kind.

Magda:                Nee, nee, nee. Ik zit goe-
Ronny:                Komen.
Magda wordt door de mensen om haar heen aangemoedigd en met lichte dwang en onder luid applaus staat ze op en loopt het podium op.
Ronny:                 Magda, dames en heren,
heeft dit jaar gekozen voor het moeilijkste
                               waar je als mens voor kan kiezen.
                               Voor zichzelf.
                               Ja, heel erg egocentrisch van je.
                               Maar zo lekker.
                               En daarom, wil ik, en maestro als je ons toelaat,
                               Magda het woord geven onder
een licht dramatisch deuntje en belichting.

Hij drukt de microfoon in haar handen.
Een schelle piep klinkt door de Flamingo en Magda staat als versteend.
Dan zet er muziek in. Met een licht dramatisch deuntje. En schuift Luuk het schuifje van het enige spotlight in de bar zachtjes omhoog.
Magda:                Wel, nee..
                              Dat is al jaren geleden.

Ronny:                 Zing nou, je moet al bijna inzetten.
Magda slikt, ze schraapt haar keel..

De Verloren Diamant
Magda:               
Wakker worden met de dageraad
Malend lang voordat de wekker gaat
Over je waarde
’t Is niet altijd even zwaar
Maar ik denk toch, ja, reken maar
Over m’n waarde

Terugtellend ga ik mijn dagen in
Sta stil bij elke rot herinnering
En over m’n waarde
Maar alles is, zo weet ik wel weer
Allang niet zo zwaarmoedig meer
Maar toch die waarde

Heb ik waarde?
Ben ik die grote kracht die me er doorheen trekt
Sta ik met mijn benen op de grond
Wat is waarde?
Is dat van mij wellicht te veel uitgerekt
Of zit ik zonder nut te peuren in de wond

Turend sta ik op de klif
Steken in mijn middenrif
Wat is m’n waarde
Toen heb ik iets uit de zee gevist
Iets goedgevuld, een oude kist
Zwaar van de waarde

Ik heb waarde
Zien deed ik niets met handen voor mijn ogen
Maar zoals ik nu kijk is er niets aan de hand
Ik heb waarde
Mezelf heb ik me mijn leven lang bedrogen
In die kist zat de verloren diamant
Dat ben ik
Dit ben ik
Ik heb waarde.


Magda kijkt naar haar spiegelbeeld in de reflectie van de glazen liftdeur
Haar hoofd bonkt van de glazen champagne die volgden.
Maar ze weet het nu zeker.
De Verloren Diamant is haar thuis.

Terug naar ‘2020 is geen jaar (1/5)’
Of terug naar‘2020 is geen jaar (2/5)’
Of juist naar ‘2020 is geen jaar (3/5)’

Of ga naar ‘2020 is geen jaar (4/5)’

*note van de auteur
Vind je dit overigens een leuke tekst?
Ik heb er nog veel meer. Die vind je bij de rest van de teksten.

Vind je het zelfs heel leuk?
Deel het, of laat het me weten. Vind ik enig.

(sorry voor al het vinden. Vind ik ook wat van)

Standaard

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s