Onwetend

Onwetend.

Ik vertel het liever gewoon nog even niet.
Dan blijft alles zoals het was.
Dan blijft de sfeer nog stil en dwarrelen
De stofjes geluidloos in de lucht.

Als ik er klaar voor ben, wellicht.
Durf ik ervoor te zorgen dat alles weer gaat draaien.
Maar nu hou ik het nog voor me.
Deze wind waait pas als ik het wil.

Je slaapt, ik lig naast je wakker.
Dat hindert niet.
Ik houd en de wacht en je veilig.
Slaap maar, liefje.
Jij in het ongewisse.
Jij die het niet ziet.
Jij, onwetend.

Langzaam kreeg ik het door.
Dat er iets op knappen stond.
Dat de waarheid een kantelpunt bevat.
En wij liggen nog op één oor.
Of althans.
Jij.
Ik weet het ondertussen wel.

Vanochtend dacht ik dat het er zomaar uit zou komen.
Dat ik het gewoon zeggen ging.
Maar ik hield me in.
Ik wist dat dan je boterham niet meer lekker zou smaken.
Dat je wereld van warm naar TL zou gaan.
Ik vertel het liever gewoon nog even niet.

Eerst dacht ik
Dit hou ik wel even vol.
Ik kan hier wel mee rondlopen.
Ik draag deze last voor ons.

Maar sinds het even duurt
Begint het langzaam elke ruimte te vullen.
Het is niet aan te raken, maar het slokt me op.
Het gaat in m’n longen zitten, voel ik.

Dus ik denk dat het niet lang meer duren zal.
Ik zal het je gewoon moeten gaan vertellen.
En dan het harde licht.
En dan de scherpe geluiden.
En dan de hagelslag die je niet meer eten wil.

De stofjes in de lucht zullen langzaam in beweging komen.

Maar als ze zijn gevallen
En als ze daar liggen

Waait een nieuwe wind ze wel weer weg
En begint er iets fris en onbekends.