Gebeuren

Gebeuren

Ik hou m’n adem in.
Dat doe ik al heel lang.
Als ik de trap af loop, de ramen zeem, m’n bed verschoon.
Ik hou m’n adem in.
Zonder dat ik dat door heb,
stop ik gewoon even.

Ik trek m’n schouders op.
Tot onder m’n oren.
Als ik op de fiets zit, m’n laptop open, een broodje smeer.
Ik trek m’n schouders op,
alsof m’n lichaam zich klaarmaakt,
voor iets dat er niet is.

Ik zet m’n kaken klem.
Zo hard dat het pijn doet.
M’n tanden knarsen op elkaar, m’n handen vormen harde vuisten,
M’n kuiten staan zo strak.
Ik sta op standje Paniekaanval,
maar weet niet voor wanneer.

Men zegt dat het gebeuren gaat.
Men zegt dat het al aan de hand is.
M’n nagels gaan er aan en m’n haar dat wordt al grijs.
Ik ben op alles voorbereid,
maar op niets nog wel het meest.

Elke dag verwacht ik het
Dat het dus gebeurt.
Ik hou me strak en alert, stil en klein
en hoop dat het langs me heen zal gaan.

Maar dan komt er nog een dag.
En nog een dag.
Een week.
Een maand.
Een jaar.
De tijd tikt door en het lijkt
of er meer wordt gepraat over
dat het gebeuren gaat
dan dat het daadwerkelijk
gebeuren gaat.

Wat moet er gebeuren voor er echt iets gebeurt?
Of is het al gebeurd?

Weten wij nog niet
dat waar we steeds voor vrezen
misschien allang is voorgevallen.
En dat we erin leven
alsof het ieder moment zover is.

Of dat er niets gebeuren zal.