*Note van de auteur
Mijn beste vriend, Jesse, en ik hebben het regelmatig over dit fenomeen.
Mensen die overal hun jas aanlaten.
In cafés, restaurants, de bioscoop, maar ook van die momenten dat
iemand even langs komt wippen.
Het geeft me het gevoel dat je anderen niet tot last wil zijn
en de illusie wil hooghouden dat je zo weg bent.
Terwijl….
Ik ben zo weg.
Jaaa, hoi, Sandra, hoi.
Nee, ik kwam alleen even kort langs, lieverd.
Gewoon even iets bespreke- zeg, hebben jullie de gang gerenoveerd?
Nee? Zo lijkt het.
Even kijken, hoor.
Het is gewoon ander licht?
Ja ja. Dat doet ook zoveel voor zo’n kleine ruimte, he?
Waar is Lisa?
Bij een vriendinnetje, och, ze neemt het ervan.
Ook alweer nege- veertien, veertien!
Wat vliegt de tijd.
De tijd vliegt!
WAT-VLiEGT-IE-HARD.
Ach, ik denk niet meer in leeftijden sinds Benny.
Het leven is veel te kort om je daarover druk te maken.
Ha die Jacob! Nee blijf zitten, blijf zitten!
Je hoeft voor zo’n oud wijf als ik ben niet op te staan, mallerd.
Oké oké, hoe-gaat-het-er-mee?
Ga jij tegenwoordig naar de sportschool?
Nou, San, doe je goed, hè!
Een dochter van zestie- veertien, VEERTIEN uit logeren en een
kást van een vent op de bank!
Da’s een groot verschil met mij nu, hè?
Leeftijdsloos, echtgenootloos en Froufrou ligt te vilten waar je bij staat.
En gisteravond had ik het even heel moeilijk….
Hm?
Nee, koffie, nee.
Ik ben zo weg, schat.
Nee, ik dring me al zoveel op!
Het is half acht op een vrijdag, jullie moeten wel denken
‘Wat komt dat gekke mens nou toch weer doen.’
Doe geen moeite, Sandra.
Nee, ik hou m’n jas aan! Zie je!
En ik zal ‘m voor de zekerheid dichtritsen, zo!
Dan zie je heel duidelijk dat ik zo weg ben.
…
Oké, nou een cappuccino als ’t er van af kan.
Heb je toevallig Canderel in huis?
Nou ja, ik heb altijd in m’n tas, hoor.
Wacht – die moet ik even uit jullie prachtig opgeknapte gang pakken.
————
Echt, je moet me het nummer van jullie aannemer sturen.
Hm? Oh ja. Nou, ik trap d’r niet in hoor, lieverd.
Heerlijk die cappuccino!
Ik gooi ‘m zo in m’n loden pijp, want ik ben zo weg.
Zie je, de jas is nog steeds dicht!
Het is hier wel warm, hebben jullie de verwarming al aangezet?
Nee? Dan zal ’t wel die verdomde menopauze wezen.
Ja, je zou denken ‘die heeft zij toch allang achter de rug?’
Nou, ik denk dat-ie bij mij gewoon nooit is gestopt!
O, wat voor koekjes zijn dat?
Nee, voor mij niet, hoor.
Ik moet op m’n suiker letten.
…
Jullie zagen gister vast ook wel dat het licht bij mij bleef branden
tot ver na twaalven!
O, jullie sliepen al, nee dat maakt niet uit.
Ik dacht – jullie zijn van die oplettende zorgzame buren.
Sandra staat elke ochtend even met mij bij-
Ja, ja, ja! De GFT bak!
Och, vertelt ze dat aan jou, Jacob?
Ja, elke ochtend, hè, San?
Ik raap elke ochtend de bladeren, al liggen er maar drie!
Maar bij die van 107 ligt er al-tijd wat.
Daar mag je niks meer van zeggen tegenwoordig.
Maar goed, buren letten op elkaar, toch?
Ik ben ook een reliek uit een andere tijd, dus neem me niet kwalijk.
Zeg, die koekjes, dat zijn spritsen, hè?
Heb je ook bokkenpootjes?
Och, nee, je hoeft voor mij niet te kijken!
Ik ben zo weg.
Die cappuccino is heerlijk trouwens, wat voor apparaat is dat?
Oh ja?
Hoe zeg jij dat dat heet? Volautomaat?
Wat een rare term, zeg, volautomaat.
Ja, ik snap het wel, Jacob, je hoeft het niet uit te leggen.
Ik heb ook gestudeerd, dankuwel.
Nou, een klein bokkenpootje dan.
En mag ik nog een tweede cappuccino?
Nee, ik maak het niet te laat.
Anders mis ik 2voor12.
Hm? Och, wat ben je toch ook attent, Jacob.
Ja, gisteravond had ik het gewoon even heel zwaar.
Na mijn ochtendkletsje met Sandra, pilates, m’n leesclubje,
lunchen met Marian bij dat enige tentje aan de Lijnmarkt,
koffie met Paul, kort wat gegeten met Lies, een Italiaanse film in het filmhuis gezien,
plofte ik rond een uurtje of negen op de bank met een jonge jenever.
En ik zat op de bank met mijn boek en Froufrou met al d’r vilt
en er overkwam mij toch gewoon een golf van eenzaamheid.
Na Benny ben ik tegenwoordig zo alleen.
Sandra, ik wil niet vervelend doen, maar je bent de bokkenpootjes vergeten.
Nee, joh, maar omdat ik zo weer weg moet, snap je?
Nou, weet je, ik doe ik m’n jas even los.
Ik heb het zo verdomd warm.
Kan dat raampje niet open?
Hè, ik vind het wel altijd gezellig zo, bij jullie.
Als je de TV wat naar de tafel draait, Jacob, kan ik ook meekijken.
2voor12 is op NPO 2 straks.
Sandra?
Laat die koffie maar zitten, trouwens.
Heb je ook jonge jenever?
voor Jesse.
*note van de auteur
Vind je dit overigens een leuke tekst?
Ik heb er nog veel meer. Die vind je bij de rest van de teksten.
Vind je het zelfs heel leuk?
Deel het, of laat het me weten. Vind ik enig.
(sorry voor al het vinden. Vind ik ook wat van)

Plaats een reactie