De Rest

De Rest

Aan de rand van alles staar je naar beneden
Je was er niet meer van bewust geweest
maar daar
op het eind van alles
was de rest.

Je had ooit wel het vermoeden dat als je daar zou zijn
de rest daar ook zou wezen
dat je
zodra het zover was
verder kon gaan.

Maar alles denderde voort en je ging mee in alledag
toch bleef iets in je knagen
en zei
als je hier linksaf slaat
is er veel meer.

Dat gevoel, dat knagen, dat kon je goed negeren.
Het leven, zo zei je zelf,
bepaalt de richting.
En jijzelf,
jijzelf bepaalt
het tempo.

Je ging dus maar voorwaarts, dat gevoel gaf het je
dat het leek op vooruitgang en
dat het goed voor je was,
maar langzaam werd het zichtbaar
dat je
het niet meer zelf geloofde.

Dus plots, het moest een keer gebeuren, brak het
-een radar, een wiel, een springveer-
dat is giswerk.
En het was zomaar ineens, zo leek het althans,
kapot en
je liep met jezelf richting de rand.

Iets in je zei dat de rest daar zou zijn.
Dat je zelf niet wist wat de rest was,
dat zou niet uit hebben gemaakt.

Het leven denderde voort
je ging gewoon maar voorwaarts
en ineens pakte je jezelf op
om linksaf te slaan.

En daar
aan de rand van alles
met je rug richting het leven tot zover
was de rest.

En we zagen je gaan.
En we bleven maar staan.
omdat dit iets was waar we allemaal
de hele tijd
op hadden gehoopt.